Skip to main content

Με βάση τις τελευταίες δραματικές εξελίξεις και τον άμεσο κίνδυνο να οδηγηθούμε σε μη αναστρέψιμη οικονομική και κοινωνική καταστροφή, με το ξεπούλημα όλου του κοινωνικού μας πλούτου και την πλήρη πολιτική και οικονομική υποταγή του λαού από τις ξένες και ντόπιες ελίτ, συνδιαμορφώσαμε κείμενο ΈΚΚΛΗΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΜΠΗΞΗ ΕΝΟΣ ΛΑΪΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ. Σε αυτό κάθε συνιστώσα θα διατηρούσε την πλήρη ιδεολογική και οργανωτική αυτονομία της, αλλά όλες οι συνιστώσες καθώς και κάθε ανένταχτος που θα ήθελε να παλέψει μέσα απο τις γραμμές του, θα δεσμεύονταν από ένα σύνολο συγκεκριμένων στόχων. Με τους στόχους αυτούς επιδιώκουμε την αποδέσμευση μας απο τη Νεοφιλελεύθερη Παγκοσμιοποίηση, με άμεση έξοδο από την ΕΕ (και συνακόλουθα την Ευρωζώνη), ώστε να δημιουργήσουμε τις βάσεις για αυτοδύναμη οικονομία και για την ανάκτηση της οικονομικής και εθνικής κυριαρχίας μας, χωρίς την οποία οποιαδήποτε αυτοδιάθεση μας σαν Λαός είναι αδύνατη σήμερα.

Λαϊκό Μέτωπο Κοινωνικής και Εθνικής Απελευθέρωσης για την αποτροπή της Οικονομικής Καταστροφής και την Αυτοδύναμη Οικονομία

Η μυθολογία για την κρίση - Τάκης Φωτόπουλος

Αύγουστος, 24 2013
483017-ÍÅÔÏ eoz-550x335.jpg

Παγκοσμιοποίηση ή Ιμπεριαλισμός; (3)

Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (25 Αυγούστου 2013)

 

http://inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2013/2013_08_25.html

 

Ενώ οι σημερινές «προστάτιδες δυνάμεις» και οι εδώ υποτακτικοί τους συζητούν τώρα με ποια νέα μέτρα θα ξεζουμίσουν ακόμη περισσότερο τα λαϊκά στρώματα και θα αγοράσουν σε τιμή ξεπουλήματος όχι πια μόνο τον κοινωνικό πλούτο —που ήδη εξαντλείται— αλλά ακόμη και τη μοναδική κατοικία τους (σε αντίθεση με τα προνομιούχα κοινωνικά στρώματα που ξένοιαστα απολαμβάνουν τις βίλες, πισίνες και κότερά τους) η αποπροσανατολιστική μυθολογία για την κρίση εντείνεται. Και η μυθολογία αυτή δεν στηρίζεται  τόσο στην προπαγάνδα της κοινοβουλευτικής Χούντας και των ΜΜΕ που ελέγχει, αλλά στον δήθεν «εναλλακτικό» λόγο και προτάσεις μιας αναξιόπιστης αντιπολίτευσης που ουσιαστικά σπρώχνει τα λαϊκά στρώματα στην απάθεια και τον αγώνα επιβίωσης.

Είναι δε αναξιόπιστη η αντιπολίτευση αυτή, διότι μια χώρα πλήρως ενσωματωμένη στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση είναι αδύνατο να εξασφαλίσει την εθνική (ή σωστότερα τη λαϊκή) κυριαρχία πάνω στην οικονομία της, εάν δεν διαρρήξει τους δεσμούς της με αυτή και ακολουθήσει ένα πρόγραμμα οικονομικής και πολιτικής αυτοδυναμίας. Και αυτό, διότι η παγκοσμιοποίηση αυτή, αντίθετα από τις ανοησίες Κεϋνσιανών και “Μαρξιστών” της συμφοράς που την χαρακτηρίζουν “πείραμα κοινωνικής μηχανικής”, “δόγμα του σοκ”, αν όχι απλά μια...χίμαιρα, είναι μια ιστορική τάση του συστήματος της καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς που εκδηλώθηκε για πρώτη φορά στις αρχές του περασμένου αιώνα αλλά απέτυχε, διότι δεν υπήρχαν τότε, στο πλαίσιο των κρατών (έστω και αν αυτά ήταν αποικιοκρατικές αυτοκρατορίες) οι προϋποθέσεις επιτυχίας της, και κυρίως οι ανοικτές και απελευθερωμένες αγορές εμπορευμάτων, κεφαλαίου και εργασίας. Όμως, σε μια διεθνοποιημένη καπιταλιστική οικονομία της αγοράς, με ανοικτές και απελευθερωμένες αγορές, μπορεί εύκολα να δειχθεί ότι η παγκοσμιοποίηση μόνο νεοφιλελεύθερη μπορεί να είναι, παρά τα αποπροσανατολιστικά παραμύθια Κεϋνσιανών, «Μαρξιστών» κ.α.

Η Ιστορία είναι γνωστή. Την αποτυχία της πρώτης παγκοσμιοποίησης ακολούθησαν δύο παγκόσμιοι πόλεμοι για το μοίρασμα των αγορών μεταξύ των κυριοτέρων μητροπολιτικών κρατών, οι πολιτικές προστατευτισμού του μεσοπολέμου και η εγκαθίδρυση της μεταπολεμικής (οικονομικής, στρατιωτικής και πολιτικής), ηγεμονίας των ΗΠΑ στο καπιταλιστικό στρατόπεδο. Η Αμερικανική ηγεμονία διήρκεσε περίπου μέχρι την έναρξη της διαδικασίας της παγκοσμιοποίησης που σηματοδότησε η ανάδυση του νέου φαινομένου των πολυεθνικών (ή σωστότερα υπερεθνικών) επιχειρήσεων, των οποίων οι παραγωγικές και εμπορικές δραστηριότητες επεκτείνονται σε πολλές χώρες, έστω και αν η τυπική έδρα τους μπορεί να είναι σε μια μητροπολιτική καπιταλιστική χώρα. Από τότε ο Αμερικανικός «ιμπεριαλισμός» αντικαταστάθηκε από την υπερεθνικη ελίτ που έχω αναλύσει παλαιότερα και εδώ. Και ήταν οι οικονομικοί θεσμοί που καθιέρωσαν οι ίδιες οι ΗΠΑ αμέσως μετά τον πόλεμο (ΔΝΤ, Παγκ. Τράπεζα, ΠΟΕ κ.λπ.) που συνέβαλαν αποφασιστικά στην ανάδυση των πολυεθνικών και συνακόλουθα της παγκοσμιοποίησης.

ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ 19ΧΡΟΝΟΥ - Ανακοίνωση Πρωτοβουλίας για την Κοινωνική και Εθνική Απελευθέρωση

Αύγουστος, 17 2013
afissa_egklima_eu_metopo_mekea.jpg

ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ 19ΧΡΟΝΟΥ

Α Γ Ρ Ι Ο Σ    Ε Ξ Ο Ν Τ Ω Τ Ι Κ Ο Σ    Π Ο Λ Ε Μ Ο Σ   ΜΕ  ΧΙΛΙΑΔΕΣ  ΘΥΜΑΤΑ  ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΑ ΛΑΪΚΑ ΣΤΡΩΜΑΤΑ

Η Οικονομική Κατοχή που επιβάλλεται στη χώρα μας μέσω της ΕΕ και της ντόπιας ολιγαρχίας, χωρίς τη συνέργια της οποίας θα ήταν αδύνατη η κατοχή αυτή, οδηγεί σε έναν πρωτοφανή πόλεμο. Ο Λαός μας οδεύει σε πλήρη εξαθλίωση σε όλα τα επίπεδα(οικονομικό, ανθρωπιστικό) και η πατρίδα μας σε πλήρη διάλυση (βλέπε Ε.Ο.Ζ., όπου θα δουλεύουν, υποταγμένα υποχείρια  των πολυεθνικών, εκφυλισμένα όντα, κάτω  από το κνούτο των μισθοφόρων της ευρωαστυνομίας κλπ). Η Κοινοβουλευτική Χούντα χρησιμοποιεί ως εργαλεία επιβολής της εξουσίας της την άγρια καταστολή, τις Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου και κάθε είδους γκανγκστερική νομοθεσία, που στη συγκεκριμένη περίπτωση παρακινεί τους ελεγκτές να κυνηγούν φτωχούς επιβάτες ώστε να πληρωθούν από τα πρόστιμά τους! Όπως πάντα βρίσκονται άθλια υποκείμενα που γίνονται όργανα, κάνοντας τη «δουλειά» τους, σπρώχνοντας στο θάνατο ακόμα και παιδιά. Αυτός είναι ο κοινωνικός κανιβαλισμός στον οποίο ωθεί ο οικονομικός ατομικισμός(και όχι μόνο) του συστήματος της οικονομίας της αγοράς.

Ακολούθως, η λεγόμενη «διανόηση» τύπου Διβάνη, με «αριστερό» μανδύα κιόλας, έχει προκλητικά το θράσος  να επιτίθεται στα θύματα της παγκοσμιοποίησης  χαρακτηρίζοντάς τους  από πάνω και "τζαμπατζήδες", ενώ βέβαια αυτοί είναι οι βολεμένοι τζαμπατζήδες του συστήματος  που τρώνε παντοιοτρόπως στις πλάτες του Λαού, δηλ. οι "Μαζί τα φάγαμε" του Πάγκαλου.  Αυτοί οι «διανοούμενοι» στηρίζουν απροκάλυπτα το καθεστώς, απολαμβάνοντας ταυτόχρονα τα αγαθά που αυτό τους προσφέρει, αδιαφορώντας πλήρως για τον πόλεμο που γίνεται δίπλα τους. Όμως αυτοί όλοι τη δουλειά τους κάνουν!...Συνέχεια »

Η Παγκοσμιοποίηση, οι Κεϋνσιανοί και οι Μαρξιστές - Τάκης Φωτόπουλος

Αύγουστος, 11 2013
000_dv1470963-thumb-large-e1373354904160.jpg

Παγκοσμιοποίηση ή Ιμπεριαλισμός; (2)

Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (11 Αυγούστου 2013)


http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2013/2013_08_11.html

Δεν είναι τυχαίο που Κεϋνσιανοί και «Μαρξιστές» καταφεύγουν σε δόγματα όταν προσπαθούν ν' αγνοήσουν την παγκοσμιοποίηση, εφόσον τόσο τα στατιστικά δεδομένα (που παρερμηνεύουν κατά βούληση), όσο και η ιστορική εμπειρία, τους διαψεύδουν οικτρά, όπως θα δούμε στα επόμενα άρθρα. Όμως, οι συνέπειες δεν είναι απλά θεωρητικές. Έχουν τραγικά αποτελέσματα σε λαούς ολόκληρους, όπως ο Ελληνικός, που αποπροσανατολίζονται συστηματικά, κυρίως από «προοδευτικούς» αναλυτές ―εξαιρουμένων βέβαια των κομουνιστών που απλά προσκολλώνται σε δόγματα του περασμένου αιώνα.

Έτσι, οι Κεϋνσιανοί για να «εξηγήσουν» τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που επιβάλλει η παγκοσμιοποίηση καταφεύγουν σε «δόγματα σοκ» ή σε κατάφωρη παρερμηνεία των στατιστικών στοιχείων όλα αυτά  με Μαρξίζουσα σάλτσα για να φαίνονται και «προοδευτικά». Και αυτό, γιατί ξέρουν ότι αν δεχτούν την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση σαν αναπότρεπτο συστημικό φαινόμενο μέσα στο σημερινό καπιταλιστικό σύστημα της αγοράς, θα πρέπει να αλλάξουν... θεωρία, εφόσον σήμερα ο Κεϋνσιανισμός, που θεμελιώθηκε στην εποχή του κράτους-έθνους, είναι νεκρός και θαμμένος για πάντα. Όχι, βέβαια, από τους «κακούς» νεοφιλελεύθερους, αλλά από το γεγονός ότι, με ανοικτές και απελευθερωμένες αγορές, (όπως επιβάλλει η παγκοσμιοποίηση που δεν αμφισβητούν!), μόνο ένας παγκόσμιος Κεϋνσιανισμός θα ήταν πια δυνατός. Αλλά, ένας παγκόσμιος Κεϋνσιανισμός είναι απλά κακόγουστο ανέκδοτο! Ούτε οι χώρες της «Ομάδας των 7», όπου εδράζονται βασικά οι υπερεθνικές επιχειρήσεις (η ψυχή της παγκοσμιοποίησης)  αλλά ούτε και τα οικονομικά «θαύματα» της «Ομάδας των 20» (Κίνα, Ινδία, Βραζιλία κ.λπ.), θα δεχόντουσαν ποτέ αυστηρούς κοινωνικούς ελέγχους στις αγορές κεφαλαίου, εργασίας αλλά και εμπορευμάτων, όπως προέβλεπε ο Κεϋνσιανισμός. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε το τέλος των υπερεθνικών επιχειρήσεων και, επομένως, το τέλος της «ανάπτυξης» των τελευταίων 30 περίπου χρόνων που θεμελιωνόταν στην διεθνοποιημένη καπιταλιστική οικονομία της αγοράς και, φυσικά, την κατάρρευση των οικονομικών «θαυμάτων» που αναδύθηκαν βασικά χάρη  στις υπερεθνικές επιχειρήσεις που μετακόμισαν στο Νότο για να εκμεταλλευθούν τις εκεί άθλιες συνθήκες εργασίας!...Συνέχεια »

Παγκοσμιοποίηση ή Ιμπεριαλισμός; - Τάκης Φωτόπουλος

Αύγουστος, 04 2013
images.jpg

Δημοσιεύεται στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (4 Αυγούστου 2013)

http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2013/2013_08_04.html

Μια σοβαρή παράπλευρη συνέπεια της κατάρρευσης του «υπαρκτού» και της ουσιαστικής ενσωμάτωσης των μητροπολιτικών κομουνιστικών κομμάτων στο διεθνοποιημένο καπιταλιστικό σύστημα είναι η παράλληλη καθίζηση του Μαρξιστικού προτάγματος. Έτσι, οι «Μαρξιστές» αυτοί, αντί να παραμένουν πιστοί στη Μαρξιστική μέθοδο που ορίζει την ορθοδοξία, και όχι στα «δόγματα», όπως υποστήριζε η εκχυδαϊσμένη Μαρξιστική εκδοχή, έχουν επιστρέψει, εκτός από ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις Μαρξιστών στο εξωτερικό, στα κιτάπια των αρχών του 20ου αιώνα για να ερμηνεύσουν το νέο συστημικό φαινόμενο της εποχής μας:  την παγκοσμιοποίηση. Το αποτέλεσμα δεν είναι απλά η διατύπωση εντελώς λανθασμένων και ασχέτων με τη σημερινή πραγματικότητα θεωρητικών θέσεων, αλλά, ακόμη χειρότερα, η διατύπωση πολιτικών συμπερασμάτων που συμβάλλουν στην οικονομική καταστροφή λαών στην περιφέρεια του συστήματος, όπως ο Ελληνικός, αλλά και στη φυσική εξόντωση κάθε αντιστεκόμενου λαού στη διαδικασία της πλήρους ενσωμάτωσής του στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση (Ιράκ, Λιβύη, Συρία κ.λπ.).

Έτσι, αντί οι σύγχρονοι «Μαρξιστές» να αντιληφθούν ότι ο πρωταρχικός εχθρός των λαϊκών στρωμάτων που συνθλίβονται είναι η υπερεθνική ελίτ που διαχειρίζεται την παγκοσμιοποίηση, σε αγαστή σύμπνοια με τις ντόπιες ελίτ και τις κοινοβουλευτικές χούντες που έχουν εγκαταστήσει στη περιφέρεια, ασχολούνται αποπροσανατολιστικά με τον δήθεν «φασιστικό κίνδυνο» από τις καρικατούρες νεοναζιστικών κομμάτων και οργανώσεων και όχι με τον πραγματικό φασιστικό κίνδυνο από την παγκοσμιοποίηση! Άλλοι, πάλι, δεν βλέπουν ότι ο πρωταρχικός αγώνας σήμερα είναι εθνικοαπελευθερωτικός, ώστε να σπάσουν οι πολυποίκιλοι δεσμοί που δένουν τους λαούς στη  Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ) —την οποία καθιερώνει η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και οι συναφείς Κοινοβουλευτικές Χούντες— για να τεθούν οι βάσεις για αντισυστημικό αγώνα. Αντίθετα, περιμένουν τη …σοσιαλιστική επανάσταση, υπονομεύοντας κάθε προσπάθεια για παλλαϊκό μέτωπο και αντικειμενικά βοηθώντας την ολοκλήρωση της  σημερινής καταστροφής.

Η απάτη της Ευρώδουλης «Αριστεράς» - Τάκης Φωτόπουλος

Ιούλιος, 28 2013
tsipras-eu01.jpg

Δημοσιεύεται στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (28 Ιουλίου 2013)

http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2013/2013_07_28.html

Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (21 Ιουλίου 2013)
Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (21 Ιουλίου 2013)
Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (21 Ιουλίου 2013)
Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (21 Ιουλίου 2013)
Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (28 Ιουλίου 2013)

Ένα σημαντικό στοιχείο στην εξαπάτηση των λαϊκών στρωμάτων για τα αίτια της καταστροφής και τον τρόπο διεξόδου από αυτή είναι οι διάφορες «αναλύσεις» που όχι μόνο διαστρεβλώνουν ολοκληρωτικά την πραγματικότητα, αλλά  μεταχειρίζονται και τις τεχνικές των καλογήρων του Ροΐδη. Όπως αυτοί βάφτιζαν το κρέας ψάρι ώστε να βολεύονται τόσο οι ηθικές τους υποχρεώσεις όσο και οι γαστριμαργικές, σήμερα διάφοροι αναλυτές  βαφτίζουν «ριζοσπαστική» την προσπάθεια εξόδου από την κρίση μέσα στην ΕΕ, βολεύοντας τόσο τις  υποχρεώσεις τους σαν «αριστερών», όσο και τις (αντίστοιχες) γαστριμαργικές. Έτσι, η υπεράσπιση της πεμπτουσίας του κατεστημένου που εκφράζει η ένταξή  μας στην ΕΕ (η οποία μπορεί να δειχθεί ότι είναι η βασική αιτία της σημερινής καταστροφής) βαφτίζεται «ριζοσπαστική αριστερή» στάση, αφήνοντας τον αναγνώστη να μαντέψει ποια είναι άραγε συντηρητική δεξιά στάση, όταν σύσσωμα τα κόμματα εξουσίας που στηρίζουν την κοινοβουλευτική Χούντα χρησιμοποιούν κάθε μορφή οικονομικής και φυσικής βίας για να μην κινδυνεύσει η παραμονή μας στην ΕΕ! Και αυτό, όταν σύμφωνα με το τελευταίο Ευρωβαρόμετρο, 80% του Λαού δεν εμπιστεύεται την ΕΕ…

Θα άξιζε όμως να θέταμε μερικές καυτές ερωτήσεις στους υποστηρικτές της Ευρώδουλης «Αριστεράς», που κάνουν φανερή την κατάφωρη απόπειρα εξαπάτησης των λαϊκών στρωμάτων.

«Εξεγέρσεις» και Ελληνική «κανονικότητα» - Τάκης Φωτόπουλος

Ιούλιος, 21 2013

Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (21 Ιουλίου 2013)


http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2013/2013_07_21.html

Τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας αυτής χαρακτηρίσθηκαν από μια σειρά εξεγέρσεων σε διαφορετικά γεωπολιτικά σημεία του πλανήτη: από τις Αραβικές χώρες, μέχρι την Τουρκία και την Βραζιλία. Παράλληλα, αναπτύχθηκαν και μορφές κοινωνικής διαμαρτυρίας («αγανακτισμένοι» σε Ελλάδα και Ισπανία, «κινήματα κατάληψης» της Γουόλ Στριτ, του Σίτυ του Λονδίνου κ.λπ.) που δεν έπαιρναν μεν τη μορφή εξεγέρσεων αλλά είχαν ένα βασικό κοινό χαρακτηριστικό με αυτές: την έλλειψη κοινών ριζοσπαστικών στόχων ενάντια στην εντεινόμενη συστημική βία της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης (διογκούμενη ανισότητα, ανεργία/υπό-απασχόληση, φτωχοποίηση των λαϊκών στρωμάτων κ.λπ.). Όμως, μπορεί να δειχθεί οτι ο βασικός λόγος της μαζικής συμμετοχής των λαϊκών στρωμάτων ήταν ο αγώνας κατά των συνεπειών της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.  

Το γεγονός της ανυπαρξίας κοινών στόχων δεν ήταν τυχαίο. Ενώ, ιστορικά, πρωταγωνιστές των εξεγέρσεων ήταν κυρίως  τα λαϊκά στρώματα, στη μεταπολεμική περίοδο και ιδιαίτερα μετά τον Μάη του ’68 (όπου η εξεγερμένη νεολαία προερχόταν μεν από τα μεσαία κυρίως στρώματα, αλλά ήταν ριζοσπαστικά συνειδητοποιημένη),  και ιδιαίτερα σε όλες τις πρόσφατες εξεγέρσεις, τα μεσαία στρώματα παίζουν βασικό οργανωτικό ρόλο καταλύτη  (κοινωνικά δίκτυα, «νεολαία του Facebook,  του Twitter» κ.λπ.) ενώ τα λαϊκά στρώματα ουσιαστικά παίζουν τον ρόλο των «μαζών». Έτσι, ενώ τα αιτήματα των λαϊκών στρωμάτων πάντα στρέφονται κατά των συνεπειών της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, και υποσυνείδητα κατά της ίδιας της παγκοσμιοποίησης, της οποίας είναι τα κύρια θύματα, τα αιτήματα των μεσαίων στρωμάτων, ουσιαστικά εμπνέονται από την ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης (καταπάτηση δικαιωμάτων, καταπολέμηση της διαφθοράς των ελίτ κ.λπ.), αφού άλλωστε τα στρώματα αυτά  συνήθως δεν είναι εχθρικά στην παγκοσμιοποίηση. Αναπόφευκτα, μέσα από παρόμοιο αχταρμά αιτημάτων, ο κοινός στόχος καταντούσε να είναι ο ελάχιστος κοινός παρονομαστής των συμμετεχόντων: «να φύγει ο Μουμπάρακ, ο Μόρσι, ο Ερντογάν» κ.λπ. Και «κατά σύμπτωση» παρόμοιοι στόχοι συνέπιπταν συνήθως με τους μακροπρόθεσμους στρατηγικούς στόχους της Υπερεθνικής Ελίτ (Υ/Ε) που διαχειρίζεται τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, μέσω των καθεστώτων κοινοβουλευτικής Χούντας που ελέγχει.

Όμως, οι εξεγέρσεις όσο μαζικές ―ακόμη και βίαιες― κατά της «νομιμότητας» των ελίτ να είναι, ιστορικά, ποτέ δεν οδήγησαν σε ριζοσπαστικές θεσμικές  αλλαγές, εάν δεν υπήρχε ένα ισχυρό κίνημα με συγκεκριμένο πρόγραμμα παρόμοιων αλλαγών να τις εμπνέει. Αυτό διδάσκει π.χ. η εξεγερσιακή διαδικασία που οδήγησε στην Ρωσική επανάσταση του 1917 και την εγκαθίδρυση του κρατικιστικού σοσιαλισμού και, αντίστοιχα, στην Ισπανική Επανάσταση του 1936 και την εγκαθίδρυση θεσμών ελευθεριακού σοσιαλισμού (μέχρι τη συντριβή τους από τις φασιστικές ορδές του Φράνκο). Και αυτό ακριβώς το κρίσιμο στοιχείο λείπει από τις σημερινές εξεγέρσεις που τελικά καταλήγουν να είναι απόλυτα ελεγχόμενες από την Υ/Ε.

Κάτω τα αδίστακτα ανδρείκελα των ξένων και ντόπιων ελίτ !

Κατέβασε το - Εκτύπωσε το:Μέγεθος
PDF εκτυπώσιμο495.35 KB
Ιούλιος, 16 2013
metopo44.preview.jpg

Παλεύουμε για Κυβέρνηση Λαϊκού Μετώπου με στόχους την άμεση μονομερή έξοδο από την ΕΕ και την Αυτοδύναμη Οικονομία

Βρισκόμαστε για άλλη μία φορά στο ίδιο έργο θεατές. Η Κοινοβουλευτική Χούντα χωρίς καμία λαϊκή νομιμοποίηση ψηφίζει ένα ακόμη αντιλαϊκό νομοσχέδιο που επιβάλλει όχι μόνο μία νέα φοροληστεία, οδηγώντας στη εξαθλίωση όλο και μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, αλλά και απολύσεις  στα πλαίσια της «κινητικότητας» των δημοσίων υπαλλήλων. Όλα αυτά αποτελούν νέες θυσίες που πρέπει να ανεχτούμε στο βωμό της επερχόμενης δόσης και των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων που θα εξυγιάνουν το Δημόσιο (τον μεγάλο ασθενή και υπαίτιο της κρίσης σύμφωνα με τις ελίτ!) κάνοντας την ελληνική οικονομία πιο ανταγωνιστική. Εντούτοις, επίσημα στοιχεία (ΟΟΣΑ) αναφέρουν ότι το 2003 Γαλλία και Γερμανία ξόδευαν 15%-25% για κράτος πρόνοιας ενώ η Ελλάδα 10%, και παράλληλα το 2002 μόλις το 11,4% του ελληνικού εργατικού δυναμικού εργαζόταν στο δημόσιο τομέα με το ποσοστό αυτό να φτάνει στο 15% το 2010, ακριβώς δηλαδή στον μέσο όρο της ΕΕ, γεγονός που καταρρίπτει εκκωφαντικά την κυβερνητική προπαγάνδα και ψευδολογία για το Δημόσιο.

Ο προφανής στόχος των ελίτ μέσω της «εξυγίανσης», επομένως, είναι να παραδώσουν τομείς του δημόσιου τομέα στον ληστρικό και ανεξέλεγκτο ιδιωτικό τομέα (π.χ. ΕΡΤ, ΔΕΗ κλπ.), προς όφελος του μεγάλου κεφαλαίου. Αύριο θα εφαρμοστεί αυτό και με τα νοσοκομεία, τα σχολεία και τα Πανεπιστήμια, αφήνοντας ένα υποτυπώδη δημόσιο τομέα για τους απόρους, όπως στις ΗΠΑ, οδηγώντας ταυτόχρονα χιλιάδες εργαζόμενους στην ανεργία και την υπο-«απασχόληση» (η οποία όμως είχε αρχίσει να φουντώνει από τον καιρό της ένταξής μας στην ΕΟΚ/ΕΕ και απλά σήμερα ...απογειώθηκε). Και όλα αυτά στα πλαίσια, πάντα, της οικονομικής ανταγωνιστικότητας. Καθώς δεν πρέπει να ξεχνάμε,  ότι  στο πλαίσιο της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης (που στην περιοχή μας εκφράζεται κυρίως με την ΕΕ/ΟΝΕ), δηλαδή τις ανοιχτές και απελευθερωμένες αγορές που δεν υπόκεινται σε κανένα κοινωνικό έλεγχο,  το μόνο που έχει σημασία είναι η αύξηση της ανταγωνιστικότητας των οικονομικών μπλοκ και των πολυεθνικών εταιρειών που εδράζονται σε αυτές, με στόχο μία ανάπτυξη προς όφελος των λίγων. Αυτό επιτυγχάνεται με το πετσόκομμα σε μισθούς, κοινωνικές παροχές, ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων κ.λπ..

Ήταν, δηλαδή, η ένταξή μας στην ΕΟΚ/ΕΕ, που μας υποχρέωσε σε άνοιγμα και απελευθέρωση των αγορών, μέσα στις οποίες η Ελληνική οικονομία δεν ήταν ανταγωνιστική , όχι βέβαια λόγω των υψηλών μισθών της, που ήταν πολύ χαμηλότεροι από αυτούς στα Ευρωπαϊκά κέντρα, αλλά εξαιτίας της χρόνιας έλλειψης παραγωγικών επενδύσεων. Δεν είναι, λοιπόν, περίεργο ότι μια από τις πρώτες δουλειές της κοινοβουλευτικής Χούντας και της Τρόικας ήταν να ελαστικοποιήσουν, με τα Μνημόνια, ακόμη περισσότερο τις εργασιακές σχέσεις, ουσιαστικά αποβλέποντας στην υποτίμηση του κόστους εργασίας, ώστε να «βελτιώσουν» τεχνητά την ανταγωνιστικότητα.

Έτσι τείνουμε σε μία Κινεζοποιημένη οικονομία και «ανάπτυξη» όπου:...Συνέχεια »

Από τις Εξεγέρσεις και τις …«Εξεγέρσεις» στην επιτακτική ανάγκη πάλης για Παλλαϊκά Μέτωπα Αυτοδύναμων Οικονομιών

Κατέβασε το - Εκτύπωσε το:Μέγεθος
PDF εκτυπώσιμο746.46 KB
Ιούλιος, 15 2013
konstantinoupoli.jpg

Παλεύουμε για την ανάδειξη Κυβέρνησης Λαϊκού Μετώπου

Σήμερα γίνεται παντού λόγος για τις αυθόρμητες, βασικά, εξεγέρσεις που ξέσπασαν πρόσφατα, από την Τουρκία, ως τη Βραζιλία και τώρα την Αίγυπτο, τις οποίες κάποιοι «υπερ-επαναστάτες» αναλυτές ή και κονδυλοφόροι του κατεστημένου, τις παρουσιάζουν ακόμα και ως επαναστάσεις! Όμως τόσο η πρώτη Αραβική «Άνοιξη» όσο και η σημερινή «Δεύτερη» που επεκτάθηκε σε «Τουρκική Άνοιξη» και «Βραζιλιανική Άνοιξη», μετατρέπονται σε «Χειμώνες» για τα χειμαζόμενα λαϊκά στρώματα, που συνθλίβονται κάτω από τον ζυγό της Νεοφιλελεύθερης Παγκοσμιοποίησης. Σε ό,τι αφορά δε τις προσχεδιασμένες από την Υπερεθνική Ελίτ ένοπλες «εξεγέρσεις» σε Λιβύη και Συρία, που με τη βοήθεια «εξεγερμένων» και μισθοφόρων που καλούσαν το ΝΑΤΟ σε βοήθεια τους (και τους οποίους οι ποικιλώνυμοι «αριστεροί» της Παγκοσμιοποίησης ανέδειξαν σε Επαναστάτες!), μετατρέποντας τις χώρες αυτές σε απέραντα πεδία σφαγής δεκάδων χιλιάδων λαού και εμφυλίων πολέμων, τα λόγια είναι περιττά καθώς ακόμη και δυτικές ΜΚΟ έχουν καταδείξει εδώ και καιρό τι είδους «Άνοιξη» επέφεραν…...Συνέχεια »

Συστημική βία: Ανεργία και... απολύσεις

Ιούλιος, 14 2013
anergia-ellada

Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (14 Ιουλίου 2013)

 * Μια πιο σύντομη εκδοχή του άρθρου αυτού, λόγω των περιορισμών χώρου της στήλης, δημοσιεύθηκε στην Kυριακάτικη Ελευθεροτυπία

Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (14 Ιουλίου 2013)

 * Μια πιο σύντομη εκδοχή του άρθρου αυτού, λόγω των περιορισμών χώρου της στήλης, δημοσιεύθηκε στην Kυριακάτικη Ελευθεροτυπία

- See more at: http://inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2013/2013_07_14.html#sthash.tduaeHwN.dpuf

Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (14 Ιουλίου 2013)

 * Μια πιο σύντομη εκδοχή του άρθρου αυτού, λόγω των περιορισμών χώρου της στήλης, δημοσιεύθηκε στην Kυριακάτικη Ελευθεροτυπία

- See more at: http://inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2013/2013_07_14.html#sthash.tduaeHwN.dpuf

 

Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (14 Ιουλίου 2013)

 * Μια πιο σύντομη εκδοχή του άρθρου αυτού, λόγω των περιορισμών χώρου της στήλης, δημοσιεύθηκε στην Kυριακάτικη Ελευθεροτυπία

- See more at: http://inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2013/2013_07_14.html#sthash.tduaeHwN.dpuf

Η πιο ακραία ίσως μορφή οικονομικής συστημικής βίας στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση είναι η ανεργία ή, εναλλακτικά, η περιστασιακή και μερική (υπό)απασχόληση. Η ανεργία όμως είχε αρχίσει να φουντώνει από τον καιρό της ένταξής μας στην ΕΟΚ/ΕΕ και απλά σήμερα ...απογειώθηκε. Ακόμη και στην εποχή των «παχιών αγελάδων», η ανεργία είχε διπλασιαστεί, από 3,6% το 1984, σε 7% το 1997, παρά το γεγονός ότι το εργατικό κόστος μειωνόταν δραστικά όλη την δεκαετία του 1990, ενώ τα κέρδη στις μεγάλες επιχειρήσεις πολλαπλασιάζονταν. Την περασμένη δεκαετία σημειώθηκε μια εντελώς παροδική μείωση της ανεργίας, σαν αποτέλεσμα της Ολυμπιάδας και των έργων «βιτρίνας» που χρηματοδοτούσε η ΕΕ, για να συνεχίσει κατόπιν την ανοδική πορεία της. Έτσι, οι άνεργοι, το 2005-08  είχαν φθάσει σχεδόν στο 8% του ενεργού πληθυσμού, ενώ το 2009 είχαν ανεβεί στο 9,5%. Με το σκάσιμο της «φούσκας» οι άνεργοι τριπλασιάστηκαν και σήμερα φθάνουν το 28%!

Είναι, επομένως, άλλος ένας αποπροσανατολισμός ότι η ανεργία και η φτωχοποίηση του Λαού είναι αποτέλεσμα των πολιτικών λιτότητας, σαν αποτέλεσμα της «κρίσης του Χρέους» και των Μνημονίων. Στην πραγματικότητα, ήταν τα «δομικά» προβλήματα της οικονομίας που οδήγησαν στην έκρηξη του Χρέους. Τα διογκούμενα ελλείμματα στο ισοζύγιο πληρωμών καθως και τα δημοσιονομικά ελλείμματα, που οδήγησαν τελικά στην χρεωκοπία, μπορεί να δειχτεί οτι άρχισαν να χειροτερεύουν δραματικά από την ένταξή μας στην ΕΕ (βλ. Τ.Φ, Η Ελλάδα ως Προτεκτοράτο της Υπερεθνικής Ελίτ, Γόρδιος, 2010). 

Η θεμελιακή δηλαδή αιτία της ανεργίας, στο Ελληνικό μοντέλο εξωστρεφούς ανάπτυξης που θεσμοποιήθηκε μεταπολεμικά με την ένταξή μας στην ΕΕ και την Ευρωζώνη, ήταν η ουσιαστική έλλειψη παραγωγικής δομής, την οποία δραματικά επιδείνωσαν το άνοιγμα και η απελευθέρωση των αγορών που επέβαλε η ένταξή μας στην ΕΕ. Και, φυσικά, η μετανάστευση ελάχιστη σχέση είχε με την έκρηξη της ανεργίας, όπως άμεσα ή έμμεσα διακήρυσσαν τότε οι ελίτ, καθώς και η Πατριωτική «Αριστερά», καλλιεργώντας πρώτοι τη ξενοφοβία και τον ρατσισμό, για να πάρει σήμερα τη σκυτάλη από αυτούς η Χρυσή Αυγή. Οι μετανάστες καταλάμβαναν ανειδίκευτες θέσεις εργασίας και βασικά ανταγωνίζονταν τους δικούς μας απόφοιτους του δημοτικού, όπου όμως η ανεργία μειωνόταν, ενώ, αντίθετα, φούντωνε στους απόφοιτους της δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Δηλαδή, οι μετανάστες ουσιαστικά έπαιζαν τον ρόλο της φτηνής αύξησης της παραγωγής (και της παραγωγικότητας) και της παράλληλης —σωτήριας για τους εργοδότες— συμπίεσης των μισθών.

Με άλλα λόγια, όταν η ένταξη στην ΕΕ μας υποχρέωσε σε άνοιγμα και απελευθέρωση των αγορών, η Ελληνική οικονομία δεν ήταν ανταγωνιστική μέσα στην ΕΕ, όχι βέβαια λόγω των υψηλών μισθών της, που ήταν πολύ χαμηλότεροι από αυτούς στα Ευρωπαϊκά κέντρα, αλλά εξαιτίας της χρόνιας έλλειψης παραγωγικών επενδύσεων. Δεν είναι, λοιπόν, περίεργο ότι μια από τις πρώτες δουλειές της κοινοβουλευτικής Χούντας και της Τρόικας ήταν να ελαστικοποιήσουν, με τα Μνημόνια, ακόμη περισσότερο τις εργασιακές σχέσεις, ουσιαστικά αποβλέποντας στην υποτίμηση του κόστους εργασίας, ώστε να «βελτιώσουν» τεχνητά την ανταγωνιστικότητα, ιδιαίτερα αφού δεν ήταν πια δυνατή η υποτίμηση του νομίσματος. Και, φυσικά, στον βαθμό που το σχέδιο των Ευρώ-ελίτ για την «Κινεζοποίηση» χωρών όπως η Ελλάδα πετύχει, τότε πράγματι, θα υπάρξει «ανάπτυξη», σαν συνέπεια μιας δήθεν «βελτίωσης» της ανταγωνιστικότητας, η οποία όμως θα συνοδεύεται από μαζική ανεργία ή υποαπασχόληση, και μισθούς επιβίωσης για τους πολλούς και ...άγριο βόλεμα για τους λίγους!

Syndicate content